telegraaf artikel

by debbievanderputten

20120715-120043.jpg

’Vijf jaar geleden stapte ik samen met vrienden in de bus voor een
onbezorgde vakantie. Middenin de nacht begon de bus te slingeren. Een
schrapend geluid, glasgerinkel en een doffe klap. Even was het
doodstil, daarna leek het een oorlogsgebied. Bloed, glas, mensen in
paniek. Ik lag op de grond en had geen pijn, maar opstaan lukte niet.
Ik voelde rechts een plas warm water: bloed. Waar mijn arm had
gezeten, was niks. Hij was er helemaal af. Ik wilde hem zoeken, maar
besefte al snel dat het te veel energie kostte. Normaal gesproken
krijg ik het al benauwd bij een klein sneetje, maar ik was heel kalm,
bijna high.
De hulpdiensten brachten me onder zeil en gaven me ter plaatse een
bloedtransfusie. Na de operatie werd ik wakker in het ziekenhuis van
Montpellier. Een mevrouw van het traumateam naast mijn bed belde naar
huis. Mijn ouders dachten tot dat moment dat ik misschien dood was. Ik
hoorde hoe mijn moeder in paniek raakte. Ik pakte de hoorn en riep:
’Ik ben er nog! ’Alles is goed, alleen mijn arm is eraf!’ Het ergst
van alles vond ik om mijn ouders zo verdrietig te zien. Natuurlijk heb
ik ook tranen gelaten, maar ik weet dat ik er voor hetzelfde geld niet
meer was geweest. Eenmaal thuis ben ik meteen naar buiten gegaan in
een shirt zonder mouwen; ik wilde de confrontatie aangaan. Ik heb drie
dagen een kunstarm gehad, maar daarmee voelde ik me zo gehandicapt.
Een psychische klap heb ik nooit gekregen. Iemand een knuffel geven is
ongemakkelijk. Ik kan geen biefstuk snijden of veters strikken, maar
het meeste kan ik wel. Ik heb meegedaan aan de Mis(s)verkiezing van
Lucille Werner, voor vrouwen met een handicap. Daarna ben ik voor een
BBC-programma gevraagd.
Sindsdien reis ik de wereld over om verslag te doen als blogger van
de fashionweeks, om op de catwalk te lopen of om meisjes met een
handicap te scouten. Zoals jarenlang mensen met een donkere huidskleur
of maatje meer in modebladen werden gemeden, geldt dat nu nog voor
modellen met een handicap. Dat proces gaat met babystapjes, het voelt
bijzonder om er onderdeel van te zijn. Ik vind het niet meer zo erg
dat ik een arm mis. Mijn leven heeft een positieve draai gekregen. Ik
leer zoveel, zie zoveel. Dat verrijkt je.”

Wil je meer over me weten? Volg me dan op twiiter @DebsMoD of kijk op mijn Youtube Kanaal Debbievd1985